خرهاي دره جوزان !

* دكتر احمد حسين اشرفي

* عضو هيئت مديره سازمان نظام پزشكي شهرستان ملاير

طبيعت شغل ما پزشكان، يكي اين است كه به واسطة شغلي كه داريم ( چه در طول دوران تحصيل و چه پس از آن ) كوله باري از خاطرات تلخ و شيريني را يدك مي كشيم كه گاهي بسيار شنيدني است.  خاطراتي از بيمارانِ گوناگون، همراهان آن ها، همكارانِ خودمان، شاهكارهايمان، شيرين كاري ها و گاهي هم البته گندهايي كه زده ايم. خيلي وقت ها دلمان براي انسان هاي اطرافمان سوخته است و مي سوزد اما آنچه در زير مي آيد حكايت  درد هاي ما انسان ها نيست كه حكايت خر ها !!  و بي وفاييِ ما  انسان هاست كه هر چيز يا هر كس را تا آنجايي دوست داريم كه برايمان فايده داشته باشد، درغير اينصورت يله اش مي كنيم تا چون خرهاي دره جوزان ملاير خوراك گرگ ها شوند. حكايت زير را آقاي دكتر احمد حسين اشرفي هنگامي كه در روستاي جوزان طرح مي گذرانده و خود شاهدي بر بي نوايي خرهايي بوده است كه ما انسان ها دوست نداشته ايم خرج علوفة زمستانشان را بدهيم، از سر دلسوختگي سروده است.(مدير سايت)

            هُــرم داغ و تنــد تابستــــان گذشت                          شد خزان نزديك ‏، كــار آغاز گشـــت

            وقت انگور است ، جان افشـــان كنيد                        خوشـه ها را پهـنِ هر ميـــدان كنيـــد

            رنگ زيبايــش نشـــان آفتــــــــاب                             طعــم آن شــورِ شعفنـــاك شبــــاب

            حاصــل كّــــــدِ يمين كشتــــــــگر                              زحمــت بـي مّر دهقــــــان را ثمــــر

            ليك اكنون داستـــــان زين سو نِـگَر                           قصـــة پُـــر غصة خــرهاي خــــــر

            هرچه بار است از سحـــر تا شامگاه                         مي بَـــرد بي ادعــا و ســــر بــه راه

            خــر , زبان بسته ، وفادار و صبـور                             كِيف بازيگــوشي از ذهنــــش به دور

            زوزة تَركـــه كند او را خمــــــوش                               خون شَتَك زد گر شدي قدري چموش

            البته تيمـــــار هم گهــــــگاه بــود                              ليــك آن شـابـاش بود از پيِّ ســــود

            سبزه ها چون جمع شد ، خرهاي ول                       گُشنـــه در صحـرا و پـا مانـده به گل

            كودكان غوغا كنان چوبي به دســت                         واي آن خـــر طفلـكـي پايـش شكست

            كودكانِ دل نشيــــــنِ مهــربــــان                              وقــتِ بــــازي ، آشـــكارا و نهــــان

            دُمِ خـرها را به هــــم دربستـــه اند                          با نهيـــبِ سيـــخ , خـرها جستــه اند

            لاشخــــواران در هــوا ، گرگان دَله                            روبهانِ منتــــــظر ، خــــــــرها يـله

            خـــــر يله ، اما نه از آســــــودگي                             از سرِ نوميــــدي و فرســــــــودگي

            درد و خــون بود و اميـد مرگ زود                               برقِ شادي ، هــان ، اجل نزديــك بود